लाखौं शुक्राणु मध्ये एक, जित्छ दैड, भेट्छ डिम्बाणु ।
पाउछ जीवन रुपी घर।
त्याे घर जहाँ,
बित्छ । दिन, हप्ता, र महिना !
बन्छ। काेषिका, तन्तु, र शरिर !
पुग्छ। अक्सिजन, रगत, र सुरक्षा!
धड्किन्छ मुटु , खुल्छ नयन, भरिन्छ मस्तिष्क ।
अनि उदय हुन्छ जीवन ।

त्याे जीवन जहाँ ,
रुन्छाैं । जन्म, धाेका, र दुखमा !
रमाउछाैं । प्राप्ति, प्रेम, र सुखमा !
बगाउछाैं। पसिना, रगत, र सपना !
कमाउछाैं। सम्पति, आफन्ती, इज्जत !
जब थाक्छ मुटु,बन्द हुन्छन् नयन, हारिन्छ खेल ।
अनि हुन्छ दुखद मृत्यु ।

त्यो मृत्यु जहाँ ,
रुन्छन, बोलाउछन, कराउछन ! सुनिद्दैन।
पहिराउछन , रंगाउछन, श्रीगांरछन् ! देखिदैन ।
छुन्छन्, अगांल्छन, जलाउछन ! महशुस हुदैन ।
त्यसैले त भनिन्छ ,
रुदै आउनु र रुवाउदै जानू बीचको हांसाे हो जीवन ।
भुंगुराले सेकाउने र चित्तामा सेलाउने बीचको मनतातो राप हो जीवन ।
आफ्नो बाट छुट्नु र काल संग जुट्नु बीचकाे सम्बन्ध हाे जीवन ।

तेहिपनि सबैलाई,
जीत्नु छ संसार, चुम्नु छ गगन, रित्याउनु छ समुन्द्र र बस्नु छ आलीशान बाँस।
तर यस्तै हाे जीवन साथी केही छैन खास।। – प्रेम परियार, राईनास – ६, लमजुङ