गोरखाको लगभग बिच भागमा बहने दरौदी नदीको शिरमा, करिब ४१०० मिटरको उचाइमा, हिमालको काखमा बसेको नारदपोखरी — यहाँ पुग्ने जो–कोहीलाई श्रद्धा र सौन्दर्य दुवैले स्वागत गर्छ। बारपाक र वरिपरिका हिमालहरू यति नजिक देखिन्छन् कि हात बढाएर छोएजस्तो लाग्छ। गाउँलेहरू भन्छन्, यहाँ पुगेर मनले चिताएको कुरा पूरा हुन्छ।
पहिलो दिन — प्रारम्भको उत्साह, अनपेक्षित बाटो
हामी यात्रा सुरु गर्दा मनमा हिमाल चढेजस्तो उकालो मात्र हुने कल्पना थियो। तर साढे तीन घण्टापछि बाटो एक्कासी ओरालो लाग्दा अलिक अचम्म लाग्यो। ३२०० मिटरबाट २८०० मिटरमा झर्दा शंका पनि आयो, तर निगालोको घारीबाट आएको मिठो गन्ध र हावाको चिस्यानले त्यो शंका बगाएर लग्यो। यही बाटो रुबिनाला ट्रेकको हिस्सा रहेछ।
बाटोको लुकामारी — घाम र पानीको खेल
यो पदयात्रामा प्रकृतिले हामीसँग खेल्दै रह्यो — कहिले तेज घाम, कहिले मुसलधारे पानी। घाममा पातका थोपा सुनजस्तै टल्किन्थे, वर्षामा हरियाली अझै गहिरो बन्थ्यो।
साथीहरूको आत्मीयता
यात्रामा सबै पुराना साथी थिएनन्। तर बाटैमा भेटिएकाहरू पनि छिट्टै हाँसो, मिठो बोलचाल र सहयोगका कारण साथी बने। कसैले भारी बोकेको थैला समातिदिन्थे, कसैले बाटोमा फलफूल बाँड्थे, कसैले तातो चिया लिएर सबैलाई तताउँथे।
धर्मशालाको बसाइ — कठिनाइ र रमाइलो
दिनभरको थकाइपछि हामी एउटा पुरानो धर्मशालामा पुगेँ। काठको ढोका, पुराना ध्वजापताका, भित्तामा इतिहासको गन्ध। भाँडाको कमीले पालैपालो खाना पकाउनुपर्ने, तातो पानी नहुँदा चिसो पानीमै हात–मुख धुनुपर्ने। तर आगो बालेर गीत गाउने, पुराना कथा सुनाउने, र हाँसोको फोहरा छुटाउने — यही क्षणहरूले कठिनाइलाई रमाइलोमा बदलिदियो।
अन्तिम दिन — ठाडो बाटो र गन्तव्य
बिहान ४ बजे, टर्चको उज्यालोमा ठाडो बाटो चढ्दै, वरिपरि बग्ने पानीको आवाजसँगै अघि बढ्यौं। केही घण्टापछि उज्यालो हुँदै गर्दा, विशाल नारदपोखरी हाम्रो सामु थियो — पारदर्शी पानी, वरिपरि उभिएका हिमाल, अनि पूजा गर्न भेला भएका श्रद्धालुहरू। हामीले पनि पूजा गर्यौं, चिसो पानीमा स्नान गर्यौं, र त्यो क्षणलाई मनको गहिराइमा कोरेर फर्कियौं।
यात्राले दिएको सन्देश
नारदपोखरीले मलाई केवल हिमाल र पानीको सौन्दर्य मात्र दिएन, यो यात्राले धैर्य, साथीभाव, र कठिनाइ पार गर्ने आत्मविश्वास पनि दियो। यो प्रकृतिसँगको भेट मात्र होइन, आफैंसँगको संवाद पनि बनेर रह्यो।
गोरखा बजारबाट यात्रा सुरु गर्न सकिन्छ। स्थानीय सवारी चढेर बारपाकसम्म पुगिन्छ, अनि पैदल बाटो सुरु हुन्छ। मोटरसाइकल लिएर होटेल माम्चासम्म पनि पुग्न सकिन्छ, त्यसपछि भने पाइलाले मात्र साथ दिन्छन्। वसन्त र शरद ऋतुमा यहाँको आकाश खुला र दृश्य स्पष्ट हुन्छ, हिमालहरू अझै नजिक देखिन्छन्। तर मौसम कहिल्यै स्थिर हुँदैन, त्यसैले वर्षा भए पनि हाँस्दै अघि बढ्ने मनस्थिति हुनुपर्छ। बाटोमा भेटिने गाउँलेहरूलाई नमस्ते गर्न नबिर्सनुहोस्, उनीहरूको हाँसो र सद्भावले यात्रा अझै मिठो बन्छ।
यस यात्राले मलाई सिकायो — बाटोको कठिनाइभन्दा ठूलो कुरा मनको उत्साह हो, र साथमा हाँस्ने–बोल्ने साथीहरू भए, हरेक उकालो सहज हुन्छ।
